پس از پايان جنگ و پذيرش قطع نامه ی 598 از سوی حکومت اسلامی، شکسته شدن اتوريته ی کاذب نظام، فرار سربازان از جبهه، بحران های اقتصادی و اجتماعی گسترده و پيش بينی گسترش جنبش های اجتماعی در سال های پس از جنگ، حکومت اسلامی که از موج جديد اعتراضات و اعتصابات مردمی در هراس بود، طی ماه های مرداد و شهريور 67 به اعدام گسترده ی هزاران زندانی سياسی پرداخت.

 

خمينی به عنوان صادر کننده فرمان قتل عام و احمد خمينی به عنوان نویسنده متن حکم قتل عام و پيگيری کننده اجرای آن، نقش اساسی در این کشتار بزرگ داشتند. در آن تابستان خونین 67 خمینی فتوا خود را برای قتل عام زندانیان سیاسی این چنین صادر کرد :

 " از آنجا  که منافقین خائن به هیچ وجه به اسلام معتقد نبوده و هر چه می گویند از روی حیله ونفاق آنهاست و  به اقرار سران آنها از اسلام ارتداد پیدا کرده اند و با توجیهه محارب بودن آنها و جنگ های کلاسیک آنها در شمال و غرب کشور با همکاری های حزب بعث عراق و نیز جاسوسی آنان برای صدام  علیه ملت مسلمان ما و با توجه به ارتباط آنان به استکبار جهانی و ضربات ناجوانمردانه آنان از ابتدای تشکیل نظام جمهوری اسلامی تاکنون کسانی که در زندان های سراسر کشور سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و می کنند محارب و محکوم به اعدام می باشند و تشخیص موضوع نیز در تهران با رای اکثریت آقایان حجه الاسلام نیری دامت افاضاته ( قاضی شرع) و جناب آقای اشراقی ( دادستان تهران) و نماینده ای از وزارت اطلاعات می باشد، اگر چه احتیاط بر اجماع است، و همین طور در زندان های مراکز استان کشور،  رای اکثریت آقایان قاضی شرع, دادستان انقلاب و یا دادیار و نماینده وزارت اطلاعات لازم الاتباع می باشد. رحم بر محاربی ساده اندیشی ست ، قاطعیت اسلام در برابر دشمنان خدا، از اصول تردید ناپذیر نظام اسلامی ست، امیدوارم با خشم و کینه انقلابی خود نسبت به دشمنان اسلام، رضایت خداوند متعال را جلب نمائید. آقایانی که تشخیص موضوع به عهده آنان است، وسوسه و شک و تردید نکنند و سعی کنند( اشهداعلی الکفار) باشند. تردید در مسائل قضائی اسلام، نادیده گرفتن خون پاک و مطهر شهدا می باشد. "

 

بعد از این فتوا خمینی جلاد در سال 1367 رژیم جمهوری اسلامی هزاران زندانی سیاسی را سراسیمه به جوخه اعدام سپرد. هزاران انسان شریف که بخشی از پیشرو ترین زنان و مردان ایران بودند که به دستور شخصی خمینی و با توافق همه سران رژیم قتل عام شدند. سران رژیم تلاش کردند که نسل جوان از این کشتار آگاهی نیابد. کشتار تابستان 67، تداوم کشتار زندانیان سیاسی که از سی خرداد  1360 آغاز شده بود.

 

سالگرد قتل عام سیاسی در  ماه های مرداد و شهریور سال  1367 ـ به مثابه نقطه اوج کشتار‌ها از خرداد ماه 1360 تا آن زمان ــ را همه ساله باید باعظمت زیادی برگزار کرد. باید آن را در کنار قتل عام‌های معروف جهان، نظیر قتل عام ارامنه به دست ترکان عثمانی، قتل عام کمونیست‌ها دراندونزی، قتل عام‌های خمر سرخ در کامبوج و نظایر آن، در دنیا به ثبت داد. گروه‌های مختلف اپوزیسیون که تاکنون در وحدت با یک دیگر ناکام بوده اند، باید دست به دست هم، همه ساله و همزمان در سراسر جهان مراسمی با شکوهی برگزار کنند تا تاثیر سیاسی قوی تری علیه جمهوری اسلامی داشته باشد. پاسخ گویی در مورد قتل عام زندانیان سیاسی سال 67 را باید همواره در راس مطالبات توده های مردم و اپوزیسیون از جمهوری اسلامی قرار داد. هزاران تن از آگاه ترین، باسواد ترین، و صادق ترین و پاک ترین فرزندان این مرز و بوم، طی چند روز در زندان های مخوف جمهوری اسلامی بدار آویخته شدند. باید همه ساله این نسل کشی سیاسی را با صدای هر چه رساتر در داخل و خارج کشور طنین انداز کنیم و گریبان رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی را هر چه محکم‌تر بگیریم. اشاره به قتل عام 67 و محکوم کردن آن راباید شرط اصلی برای طرفداران سبز که اکثرا در آن زمان در قدرت بودند و هنوز که هنوز است خود را خط امامی و پیرو خمینی جنایتکار که فرمان قتل عام زندانیان سیاسی را صادر کرد، میدانند، محکومیت این جنایت قرار داد ! به راستی چگونه می‌شود با یک اصلاح طلب داخلی وارد گفتگو وائتلاف سیاسی شد، در شرایطی که حاضر نیست صراحتا یا تلویحا قتل عام سیاسی سال 67 را محکوم نماید و ریسک تبعات احتمالی آن را بپذیرد؟

 

بدیهی است که رژیم جمهوری اسلامی تنها در سطح کشور دست به جنایات و اعدام نمی زند. جنایت او در سراسر جهان قابل شناسائی است، بدین خاطر نبایستی این رژیم را بدون مجازات رها کرد. نیروهای اپوزیسیون و انسان های آزاده که برای یک جامعه با ثبات انسانی مبارزه می کنند،اجازه نخواهند داد که دولت های غربی، بانک ها و تراس ها چند ملتی بخاطر منافعشان ، از رژیم جمهوری اسلامی تعریف و برای ثبات آن تلاش کنند. ما از تاریخ آموختیم که فراموش کردن تاریخ هیچ گونه کمکی به جلوگیری از تکرار فجایع نخواهد کرد.

 

بیست و دومین سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی فرصتی است تا در مبارزه خودمان علیه طراحان و تدارک کنندگان قتل عام 67 متحدتر و قدرتمندتر در تدارک تریبونال بین المللی علیه جنایات جمهوری اسلامی کوشا باشیم. یکی از راههائی که می تواند از تکرار این جنایات در آینده جلوگیری کند به محاکمه کشاندن طراحان و دست اندرکاران این فاجعه ملی و افشای دیگر جنایات رژیم اسلامی درسطح بین المللی است.

 

یاد و خاطره ی تمامی جان باختگان خفته در خاوران را گرامی بداریم!

 

 

 

مجیــد مشیــدی

1 آگوست 2010

10 مرداد 1389

madjidmoshayedi@gmail.com

www.m-moshayedi.com

"یادداشت‌های روز "، ویژه سایت دیدگاه نوشته می‌شوند. در صورت تمایل به بازتکثیر متن، لطفا منبع را "یادداشت‌های روز سایت دیدگاه" قید کنید.