نمی دانم هر سال که بهمن ماه فرامی رسد احساس غریبی دارم ، احساس غرور می کنم که آزادیخواهان وطنم چه بی باکانه در مقابل مستبدان زمان ایستادند و در راه رهائی زحمتکشان جان باختند تا مبارزه  طبقاتی برای آیندگان معنی و مفهوم واقعی  پیدا کند. از کدامین حماسه در این ماه برای شما بگویم از حماسه شکوهمند سیاهکل یا شهادت خسرو گلسرخی و کرامت دانشیان و شهادت احمد رضائی و شهادت اشرف ربیعی  و موسی خیابانی یا قیام باشکوه سربداران در آمل ، حماسه روز قیام مردم علیه رژیم پهلوی  و ازآخرین جنایت رژیم اسلامی سخن بگویم که در روز پنج‌شنبه هشتم بهمن دو جوان  بنام های محمدرضا علی‌زمانی و آرش رحمانی‌پور را به اتهام محاربه، تلاش برای براندازی نظام اسلامی به دار آویخت.  این جنایت ها همچنان ادامه دارد!

 

سالروز سیاهکل فرا رسیده است. در 19 بهمن 1349 گروهی از انقلابیون کمونیست که آرمان‌شان سوسیالیسم و رهایی بشریت ستم‌دیده بود، با حمله مسلحانه به یکی از مراکز سرکوب و ستم رژیم سلطنتی در سیاهکل، مبارزه‌ای حماسی را آغاز نمودند که همچون ستاره‌ای تابناک در جنبش کمونیستی ایران درخشید و جاودانه شد. فداییانی که حماسه سیاهکل را آفریدند، خود در یک نبرد نابرابر جان باختند. اما سنتی را از مبارزه آشتی‌ناپذیر با نظم غیر انسانی حاکم پایه گذاشتند که با نام سیاهکل عجین شد.  پانزده  رفیقی که در جریان واقعه سیاهکل جان باختند:علی اکبر صفایی فراهانی، احمد فرهودی، جلیل انفرادی، غفور حسن‌پور اصیل، عباس دانش بهزادی، محمد هادی فاضلی، هوشنگ نیری، اسماعیل معینی عراقی، شعاع‌‌الدین مشیدی، ناصر سیف دلیل صفایی، هادی بنده‌خدا لنگرودی، مهدی اسحاقی، محمدرحیم سماعی، محمدعلی محدث قندچی و اسکندر رحیمی نام داشتند.

 

از جان باختگان این ماه ، شهادت شاعر آزاده خسرو گلسرخی و همرزمش کرامت دانشیان در سحرگاه بیست و نهم بهمن 1352 به دست رژیم پهلوی . احمد رضائی  اولین شهید سازمان مجاهدین  که دریازدهم بهمن‌ماه 1350 به شهادت رسید . او یکی از مسؤلان برجسته سازمان مجاهدین بود  که در یك درگیری با مزدوران ساواك در خیابان غفاری تهران به شهادت رسید. در سحرگاه روز دوشنبه 19بهمن سال60، اشرف ربیعی، و موسی خيابانی، مبارزان فراموشی ‌ناپذير جنبش آزادیخواهی مردم ایران، همراه با 18تن از مجاهدان ، در یک يورش جنايتكارانه ی  پاسداران خمينی  به شهادت رسیدند و یک روز بعد یک صد تن مجاهد به خاطر ادای احترام به پیکر بی جان موسی خیابانی و اشرف ربیعی و یارانشان در زندان اوین  درروز بیست بهمن سال 1360 شهادت رسیدند.

 

قیام مسلحانه آمل که توسط اتحادیه کمونیست های ایران رهبری شد، در 5 بهمن 1360 پس از چند ماه جنگ میان قوای نظامی سربداران با مزدوران جمهوری اسلامی در جاده ها و جنگل های اطراف شهر آمل، در این شهر بوقوع پیوست. قیام آمل در خون غرقه شد و به اهداف خود دست نیافت اما درس های گرانبهایی از خود برجای گذاشت که یادگیری از آنان می تواند راهگشای مبارزه انقلابی در شرایط حساس کنونی باشد. آن قیام بیان فشرده تلاشهای آگاهانه و سازمانیافته بخش مهمی از نسل انقلابی گذشته در یکی از حساس ترین مقاطع تاریخ مبارزه طبقاتی در ایران بود. نسلی که تن به تثبیت جمهوری جهل و جنایت نداد و به جای تسلیم، عالی ترین شکل مبارزه طبقاتی – مبارزه مسلحانه انقلابی – را در پیش گرفت و با چنگ و دندان جنگید تا نگذارد فاجعه ای به نام جمهوری اسلامی در ایران تثبیت شود و جامعه ای را که عزم کرده بود به جلو خیز بردارد به قهقراء برد. (1)

 

بازبهمن ماه فرارسید و کابوس زمستانى، سر برداشته است. صداى انسان های آزاده، خواب را در چشمان ستمگران شکست است. پیکر مردم، از زخم های  پر شده است. در اضطراب شهرها، جوی خون جاری شده که فاصله ها رابین مردم محو می کند، خون در رگ جامعه جوشیدن گرفته است. شعله های خشم بر موجودیت استبداد مذهبی، تنیده شده و آن را از بن بیرون خواهد آورد. فصول  تغییر کرد ودر تقویم هاى جدید، بهمن ماه شروع بهار است. از بغض کهنه سرود، سر آمد زمستان و درخشش آفتاب بر تازیانه هاى شب پرستان، زنجیرهاى استبداد را پاره  و سر از افق روشن خواهد برداشت. فاصله ها فرو ریختند و بن بست ها، بینا شدند و سرخى خون مبارزان، قامت خمیده شمشیر را شکست و انقلاب نوینی متولد خواهد شد. پرندگان تبعیدی رهیده از قفس  استبداد، به آشیانه باز خواهند آمد. خیابان و کوچه های شهرها رنگ عشق  خواهند گرفت. آواز رهایى  وطن از در و دیوار طنین افکن می شود. کوچه ها پر از گل می شود. بوى خوش «عاشقى»، تبعیدیان مبارز را به آغوش ایران  خواهد کشانید. توده ها، هلهله کنان، مژده طلوع حق و نابودى باطل آوردند. زلال سپیده، در شریان افق، گردش  خواهد یافت و شب براى همیشه از سراسر وطن فرارى  خواهد شد. خبر رسیدن نگار پیروزى، کوچه باغ ها را گلباران  و شادی، در میان گلستان وطن خانه خواهد کرد. آن روز همه گل ها شکفته خواهند شد، تولد انقلاب نوین است! بیست و دو بهمن سالروز قیام سال 57 می بایست یک بار دیگر بر دژخیمان رژیم اسلامی برخروشند و سرود " سر آمد زمستان " سر آماد دوران سیاهی را در سراسر وطن طنین افکند کرد.

 

در روزها ی بهمن ماه همه جا بوی مقاومت و ایستادگی می دهد؛ از سیاهکل ، آمل ، زندان اوین و خیابان های تهران و دیگر شهرها ،  همچنان زخم هایشان شگفته مانده اند تا در ازدحام طوفان و طلسم، آزادگی و رهایی از یاد نرود . در روزهای بهمن ماه همه جا صدای زنده باد آزادی به گوش می رسد، از توده ها که از خون شان گذشته اند، از استخوان شان نیز می گذرند و مرگی سرخی را بر زندگی و هم پیمانی با ستمکاران ترجیح می دهند، تا جهانی را شگفت زده نمایند. آنچه که این حوادث اخیر در ایران را پر فروغ و سازنده جلوه می دهد و در ضمیر انسان ها تأثیری شگفت انگیز می گذارد، اینست که مردمی در این دنیا آرامش و امنیت خویش را قربانی می کنند و ترس های شان را از یاد می برند و با جسمی پر از زخم های تاریخی ستمگران، ایستادگی را زنده می کنند تا عمق وجدان های به خواب رفته را بیدار کنند و ظلم و سیاهی و تجاوز را فریاد زنند و سیاست بازان را که هر روز به رنگی در می آیند و بر اساس اقتضای زمان و منافع شان سخن می گویند به بیدار باشی در برابر ناروایی های این جهان فرا خوانند.

 

 اما چه باک که اگر آزادی کلمه ای مذاب شده و در گلوها می جوشد و مردم  با نوشیدن خون خویش، سفره های تهی شان را از یاد برده اند، و اگر طوفان این حوادث، قلب های صخره ای دنیا را از هم نمی درد، اما چه بیم که بارقه های امید در دل مردم درخشیدن گرفته و پیدایش موج بیداری در سراسر ایران باعث شده است تا سرکوب عریان رژیم اسلامی  در ابعاد و زوایای گسترده تری در سطح جهان مطرح شود. هماوایی و همسویی مردم دنیا با مبارزات مردم ایران و جنایات هولناکی که در هشت ماه اخیر اتفاق می افتد، فریادی علیه سیاه ترین جنایت بشری  است.

 

جهانیان که بیش از یک قرن ایستادگى و پایبندى خلق ما را به آزادی محک می زنند، مى خواهند عمق ریشه هاى تاریخی این درخت تناور و پربار را بسنجند. مى خواهند توفندگى اقیانوس موج خیز ما را با چشمان تنگشان اندازه بگیرند. سالیانه دراز است که مستبدانی را بر ما حاکم کردند، و به مقدسات  عاشقانه بهار و آفتاب، توهین نمودند. سیاهى استبداد، توده را آزرد، سیاهی که از آستین شاه وسپس شیخ بیرون آمده است. جرقه ای  از آفتاب همیشه بیدار توده ها جهید و رژیم اسلامی را فرو خواهد نشاند. سیل اعتراضات و خشم  مردم به پا خاست که هزاران مرتبه از آن چه مى پنداشتند، سهمگین تر جاریست.  بر سرخى همه شقایق هاى وطن سوگند که انقلاب، زیر گام هاى پولادین خود، مستبدین را نیست و نابود خواهند کرد.

 

گرامی باد، یاد تمام مبارزات و مبارزان راه رهائی خلق های ایران از صدر مشروطه تا به امروز به خصوص در سالگرد بهمن ماه که مجموعه رزینی از رشادت ها در آن نهفته است و امیدوارم از تمام این فراز و نشیب ها برای پیشبرد مبارزه طبقاتی درس هایی گرفته باشیم. بیست و دو بهمن امسال پوزه حکومت آخوندی  به خاک  مالید خواهد شد . چنین باد !

  

 (1) http://www.sarbedaran.org/archives/etelaiye/5bahman88.htm

 

1 فوریه 2009

یادداشت‌های روز "، ویژه سایت دیدگاه نوشته می‌شوند. در صورت تمایل به بازتکثیر متن، لطفا منبع را "یادداشت‌های هفته سایت دیدگاه" قید کنید  .